Onze filosofie

Elke keer als iemand ons vraagt waarom wij maar twee oliën verkopen, of waarom onze site zo weinig verschillende producten laat zien, hebben we hetzelfde antwoord. Omdat we het bewust simpel houden. Deze pagina legt uit waarom.

Het is een keuze. Geen beperking, geen tijdgebrek, geen "we zijn nog klein en groeien nog". Wij hebben besloten dat simpel beter is dan uitgebreid, dat één antwoord waardevoller is dan tien opties, en dat het werk om iets simpel te maken belangrijker is dan het gemak om alles maar toe te voegen. Voor ons, voor jou, voor het verhaal.

1. Keuze is niet altijd vrijheid

De supermarkt biedt je twintig flessen olijfolie. Verschillende merken, landen, formaten en prijsklassen. Dat lijkt vrijheid, maar in de praktijk is het vaak keuzestress verpakt als aanbod.

Als je voor twintig flessen staat en niet weet wat het verschil is tussen "mild", "klassiek", "extra vierge", "eerste persing" en "product van EU-landen", dan koop je uiteindelijk wat de reclame of de prijs je vertelt. Niet wat het beste voor je is. De winnaar is dan niet de klant, maar de leverancier met het grootste marketingbudget.

Wij hebben die keuze voor je gemaakt. Je hoeft maar één ding te weten: welke smaak past bij mij vandaag. De zachte of de krachtige.

2. Eén antwoord is beter dan tien opties

Je hebt geen tien oliën nodig. Je hebt één goede olie nodig die je elke dag gebruikt. Twee als je afwisseling wilt.

Wij verkopen geen kruidenolie voor je bruschetta, geen citroenolie voor je vis, geen truffelolie voor je pasta. Wij verkopen twee flessen die je overal voor kunt gebruiken, omdat de olie zelf goed genoeg is om ondersteuning van andere smaken niet nodig te hebben. Het gesprek moet niet gaan over welke fles je kiest, maar over of je hem daadwerkelijk elke dag gebruikt.

3. Simpel maken is werk. Ingewikkeld maken is lui.

Er is een misvatting dat een groter aanbod een teken is van meer moeite, dat een merk met dertig producten kwalitatief boven een merk met twee producten staat. De waarheid is precies andersom. Een merk met dertig producten heeft gekozen om niet te kiezen. Dat is makkelijker voor het merk, maar het legt het werk bij jou neer.

Bij ons is het werk aan onze kant gedaan. Wij hebben geproefd, gepraat met de familie, met chefs, met klanten. En we hebben besloten: dit zijn de twee oliën. Het gemakkelijke was geweest om er vijf te verkopen. Het lastige was om ons in te houden.

4. Wat er niet is, versterkt wat er wel is

Elk product dat je toevoegt, verzwakt de aandacht voor de rest. Als wij tien oliën verkopen, wordt onze Fruttato een van de tien. Als we er twee verkopen, is de Fruttato de helft van ons hele aanbod. Elke fles krijgt de aandacht en het verhaal dat hij verdient, en de familie kan één keer per jaar rustig oogsten en persen, zonder dat er in november nog achttien varianten moeten worden gemaakt.

5. Twee eetlepels per dag werkt alleen als het simpel is

Dit is misschien wel de belangrijkste reden. Wij geloven dat olijfolie dagelijks gebruik moet zijn en geen fles voor speciale gelegenheden. Een olie die je bewaart, gaat achteruit terwijl hij staat; een olie die je elke dag pakt niet.

Dagelijkse gewoonten werken alleen als ze simpel zijn. Als je elke dag moet nadenken over welke van je tien flessen je vandaag pakt, ga je er op een dag mee stoppen. Staan er twee flessen op tafel, een zachte en een krachtige, dan is de vraag hooguit welk gerecht je vandaag maakt. De rest gaat vanzelf.

6. Waar dit naartoe moet: het schap

Er zit een spanning in alles hierboven, en het is eerlijker om die zelf te benoemen dan te wachten tot iemand hem ziet. Wij schrijven over supermarktolie zoals we erover schrijven, en tegelijk is precies dát waar wij uiteindelijk willen liggen.

Dat is geen tegenspraak, want ons bezwaar gaat niet over de supermarkt. Het gaat over wat er in die fles zit en over wat het etiket daarover verzwijgt. Een schap is een plek. Wat erin staat is een keuze, en die keuze is aan de inkoper en aan de leverancier.

Waarom het schap het doel is en niet een uitweg

Zolang wij alleen online verkopen, bereiken we mensen die al zoeken. Iemand die "extra vierge olijfolie" intypt is al overtuigd dat er iets te kiezen valt. De meerderheid typt niets: die pakt op donderdagavond de fles die op ooghoogte staat, en dat is precies de fles waar deze site over gaat.

Aan die persoon hebben wij niets te bieden zolang wij een webshop zijn. Dat is de reden dat het schap het doel is. Niet omdat het meer omzet oplevert, maar omdat je het probleem waar deze site over gaat niet oplost op een plek waar alleen mensen komen die het probleem al kennen.

Wat er dan niet mag veranderen

Er is een gebruikelijke route naar het schap, en die gaan wij niet. Die route heet: volume beloven, prijs verlagen, bijmengen als de oogst tegenvalt, en het oogstjaar van het etiket halen omdat een inkoper liever een fles heeft die het hele jaar hetzelfde is.

Dat is precies hoe de flessen zijn ontstaan waar we het op deze pagina over hebben. Niemand daar is ooit gaan zitten met het plan om de klant te misleiden; er is alleen tien jaar lang, stap voor stap, op volume gestuurd. Wij zouden op dezelfde plek uitkomen als we dezelfde stappen zetten.

Daarom staan de voorwaarden liever nu op papier dan straks in een onderhandeling.

• Het oogstjaar blijft op de fles. Ook als dat betekent dat er in september een gat in de levering valt.
• Er wordt niet bijgemengd. Is de boomgaard leeg, dan is hij leeg. Dat is de hele afspraak met de familie en het is niet onderhandelbaar.
• De labwaarden blijven openbaar, per partij, ook de waarden die tegenvallen.
• De prijs zakt niet door de bodem van de boer heen. Een inkoopprijs die de familie niet kan dragen, is geen deal maar uitstel.

Kan dat niet, dan gaat het niet door. Dat is geen dreigement richting een inkoper; het is de enige manier waarop het schap iets toevoegt in plaats van dat het ons verandert in wat we beschrijven.

Voor iedereen betekent niet: overal

Eén boomgaard geeft ongeveer 3.000 liter per jaar. Dat is genoeg voor een paar honderd huishoudens en het is niets in supermarkttermen. Landelijk in de schappen liggen kan dus niet met één familie, en het is ook niet wat we willen.

Wat wel kan: de streekwinkel, de kaasboer, de Italiaanse toko, de speciaalzaak, en op termijn een regionale keten die ruimte heeft voor iets dat niet het hele jaar identiek is. Daarna een tweede boomgaard, en een derde. Tien families in 2030 is geen romantisch getal maar de enige route naar volume die het uitgangspunt heel laat. Hoe die zoektocht loopt.

En als het lukt, ligt er ooit een fles in een schap waarop een oogstjaar staat, met een boomgaard erachter die je kunt aanwijzen en labwaarden die je kunt nalezen. Dan hoeft niemand meer een website als deze te lezen om te weten wat hij koopt. Dat is het punt waarop wij onszelf overbodig hebben gemaakt, en dat is het doel.